Sterrenkindjes

Interesse?

Geef je vrijblijvend op via info@dehoeftuin.nl

Over sterrenkindjes

Als je een kindje hebt verloren kan Kerst een tijd zijn dat je er extra aan denkt. Het feest van de geboorte van een kind kan je dan pijnlijk raken. Maar zo lang als er kinderen geboren worden, zijn er ook moeders die rouwen. Op deze avond staan jullie sterrenkindjes centraal. Of het nu kort geleden is, of al langere tijd, het is fijn om samen stil te staan bij de kindjes voor wie je toch liefde blijft voelen. We herinneren en eren hen door middel van persoonlijke verhalen, rituelen en creativiteit. De bijeenkomst is voor een kleine groep zodat er aandacht kan zijn voor persoonlijke ontmoeting. Kijk ook eens op www.mariangeurtsen.nl

Lees hieronder de verhalen van Marian en Sophie.

De sterrenkindjesviering is onderdeel van de krachtdagen

Praktische informatie

  • Plaats: Boerderij De Hoef
  • Tijd: 19-22 uur
  • Begeleiding: Marian Geurtsen en Sophie Albers
  • Doelgroep: vrouwen die een kindje verloren tijdens of vlak na de zwangerschap.
  • Kosten: vrijwillige bijdrage (richtbedrag: €35)
  • Aantal deelnemers: maximaal 12

Contactpersoon is Marian Geurtsen.

Krachtdagen

Een dag waarin een groep mensen met elkaar hun (vaak moeilijke) ervaringen een plek geven door te delen, stil te zijn, creatief bezig te zijn en een klein ritueel te doen. Denk aan een scheiding, burn out, een zieke verzorgen, miskraam. We nemen een prachtige legende van een heilige als inspiratiebron.

In Oktober 2018 vond de eerste Christoffelkrachtdag plaats, voor mensen die overbelast zijn (geweest). In samenwerking met Marian Geurtsen ritueelspecialist, theoloog en zangcoach. In 2020 staat de Sterrenkindjesviering op de planning. Kijk ook eens op www.mariangeurtsen.nl

Contactpersoon is Marian Geurtsen.

Het verhaal van Marian

Mijn eerstje kindje verloor ik na drie maanden zwangerschap. Een paar maanden later liep ook de tweede zwangerschap mis. Niet lang daarna droomde ik van mijn kindjes als sterren aan de hemel. Ze waren samen onderweg naar het grote Licht en de Liefde waar ze vandaan gekomen waren. Sindsdien kijk ik naar de hemel met liefde.

Kindjes die er niet meer zijn, kun je nog wel liefhebben. Maar het is een onzichtbare vorm van liefde, omdat je kindje zelf onzichtbaar is. Het is lastig om die liefde te delen met andere mensen, want je kunt het niet hebben over de eerste hapjes of de eerste stapjes. Je hebt geen foto’s op je telefoon om even te laten zien. Maar die liefde, die is er wel. Die houdt nooit op. Dit delen is gemakkelijker met andere vrouwen die ook een kindje verloren tijdens of kort na de zwangerschap. Daarom houden we een viering, speciaal voor vrouwen, waarin deze kindjes centraal staan.

In deze bijeenkomst staan jullie kindjes centraal. We vieren hun korte bestaan. We delen jullie verhalen. We staan stil bij hoe verdrietig het is als een bloem in de knop gestorven is. En hoe pijnlijk het is als jouw lichaam geen leven heeft kunnen voortbrengen. Dat doen we met een bijzonder ritueel en door creatief aan de slag te gaan. En die bijeenkomst plannen we vlak na Kerst. 28 december, tussen Kerst en Driekoningen, heeft in de christelijke traditie een speciale betekenis voor mensen die een kindje verloren hebben. Na de geboorte van Jezus heeft koning Herodes alle kindjes van Bethlehem tot twee jaar laten doden. Op deze dag gedenkt de kerk hun rouwende moeders. Het leek ons goed om bij deze traditie aan te sluiten. Ik noem het ‘vierde kerstdag’, want op deze manier heeft Kerst voor mij een nieuwe betekenis gekregen.

Of er nu nog kinderen gekomen zijn na dit kindje of niet, je blijft toch altijd denken aan hoe dit kind opgegroeid zou zijn, denken aan wie zij of hij geworden zou zijn, zelfs jaren later. Het kan je een eenzaam gevoel geven als niemand meer vraagt naar je kindje. Voor mij is dit een reden om deze krachtdag aan te bieden: we geven elkaar de gelegenheid om de liefde voor onze sterrenkindjes hardop uit te spreken. We nemen even een inkijkje in hun een ereplaatsje in de hemel. Op hun verborgen manier blijven ze deel uitmaken van je leven en dat mag gevierd worden.

Het verhaal van Sophie

Een sterrenkindjesviering. Een viering voor de vrouwen die een kindje droegen, zich daarmee verbonden, het koesterden en het vervolgens verloren. Wat een pijn en een gemis moet dat zijn. Ik ken de ervaring zwanger te zijn, en terwijl niemand het nog weet of kan zien, me een ander mens te voelen met het kindje in mij. Een wonderlijk intense ervaring, zo samen te zijn. Eén.

Ik stel me voor hoe het moet zijn als je je kindje dan verliest. Niet zomaar een komen en gaan van een ander mens in je leven, maar een blijvende verandering in je zelfgevoel, je identiteit. Ongezien misschien, maar onuitwisbaar. Misschien voel je je moeder geworden, maar je bent zonder kind in je armen. Misschien leeft het kindje in je hart en stroomt je liefde ernaar uit, maar je kunt het niet verzorgen en helpen opgroeien. Dan is er behalve het gemis van het kind ook een ander gemis. Een gemis van erkenning van deze belangrijke levensgebeurtenis, van wie je bent geworden.

Wanneer we een levend kind krijgen wordt dat gevierd. En dat vieren van de geboorte is óók een inluiden van een nieuwe fase in het leven van ons als vrouwen en (dan) moeders. Maar wie viert jou als je ongezien, innerlijk, moeder wordt? Wie denkt nog aan jouw innerlijke verandering wanneer er gerouwd is om een wel gekend, maar kort na de geboorte overleden kindje?

Marian en ik gunnen de vrouwen die dit meemaakten dat de betekenis van de sterrenkindjes in hun leven wordt erkend en gevierd. Daarvoor is de Sterrenkindjesviering bedoeld. Het is een bijeenkomst met rituele elementen. Want het mooie van rituelen is dat ze tegelijkertijd recht kunnen doen aan dat wat pijn doet en dat wat vreugde schenkt. Bovendien kan het samenkomen met vrouwen die net zulke ervaringen hebben, herkenning geven en een vertrouwde bedding om je verhaal in te delen.

We verlichten deze donkere decemberavond met kaarsen voor die dierbare schatten die jullie ooit onder je hart droegen en die voor altijd een plek in je hart blijven houden. We verbinden ons met de vrouwen van alle tijden die aan den lijve nieuw leven en dood ondervonden. We laten onze stemmen klinken voor wat ons lief is.

Sophie Albers